تحقیقات منتشر شده در ژورنال دسترسی آزاد BMJ Mental Health نشان میدهد که نوشیدن حداکثر ۳ تا ۴ فنجان قهوه در روز میتواند پیری زیستی افراد مبتلا به بیماریهای شدید روانی را کند کرده و طول تلومرهای آنها را افزایش دهد؛ شاخصهایی که سلامت سلولی را نشان میدهند و معادل ۵ سال زیستی اضافی نسبت به افرادی است که قهوه نمینوشند.
با این حال، هیچ اثر مثبتی فراتر از این میزان مشاهده نشده است؛ این مقدار حداکثر مصرف روزانهای است که توسط چندین سازمان بینالمللی بهداشتی از جمله NHS بریتانیا و سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) توصیه شده است.
تلومرها در انتهای کروموزومها قرار دارند و نقش مشابه نوک پلاستیکی بند کفش را ایفا میکنند. در حالی که کوتاه شدن تلومرها بخشی طبیعی از فرآیند پیری است، به نظر میرسد این فرآیند در افرادی که به اختلالات شدید روانی مانند روانپریشی، اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی مبتلا هستند، سریعتر رخ میدهد.
تلومرها نسبت به عوامل محیطی حساس هستند و رژیم غذایی ممکن است یکی از این عوامل باشد. تحقیقات نشان دادهاند که قهوه در صورت مصرف معتدل با فواید مختلف سلامتی همراه است و به همین دلیل پژوهشگران بررسی کردند که آیا قهوه میتواند سرعت کوتاه شدن تلومرها در افراد دارای بیماری روانی شدید را کاهش دهد یا نمیدهد.
در این مطالعه، ۴۳۶ بزرگسال از شرکتکنندگان در پروژه نروژی TOP (Thematically Organised Psychosis) که بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۸ جذب شده بودند، بررسی شدند. از این میان، ۲۵۹ نفر به اسکیزوفرنی مبتلا بودند و بقیه (۱۷۷ نفر) دچار اختلالات خلقی، از جمله اختلال دوقطبی و افسردگی اساسی با روانپریشی بودند.
شرکتکنندگان درباره میزان مصرف روزانه قهوه خود پرسش شدند و در ۴ گروه دستهبندی شدند: بدون قهوه (۴۴ نفر)، ۱–۲ فنجان، ۳–۴ فنجان (۱۱۰ نفر) و ۵ فنجان یا بیشتر. همچنین پرسیده شد که آیا سیگار میکشند و اگر میکشند، چه مدت است این عادت را دارند.
شرکتکنندگانی که روزانه ۵ فنجان یا بیشتر قهوه مینوشیدند، به طور قابل توجهی مسنتر از کسانی بودند که قهوه نمینوشیدند یا ۱–۲ فنجان مینوشیدند. همچنین، افرادی با اسکیزوفرنی بیشتر از افراد دارای اختلال خلقی قهوه مصرف میکردند.
تحقیقات نشان داده که سیگار کشیدن با متابولیسم سریعتر کافئین مرتبط است. حدود سه چهارم شرکتکنندگان (۷۷٪ یا ۳۳۷ نفر) سیگار میکشیدند و به طور متوسط ۹ سال سابقه سیگار کشیدن داشتند. افرادی که بیش از ۵ فنجان قهوه در روز مینوشیدند، نسبت به دیگر گروهها مدت زمان طولانیتری سیگار کشیده بودند.
طول تلومر از گلبولهای سفید خون (لکولایتها) استخراج شده از نمونههای خون اندازهگیری شد و تفاوت معنیداری بین ۴ گروه مصرف قهوه نشان داد، به طوری که یک منحنی به شکل J را تشکیل داد.
در مقایسه با افرادی که قهوه نمینوشیدند، مصرف روزانه ۳–۴ فنجان قهوه با طولانیتر شدن تلومرها مرتبط بود، اما این اثر در افرادی که روزانه ۵ فنجان یا بیشتر مینوشیدند مشاهده نشد.
شرکتکنندگانی که روزانه ۴ فنجان قهوه مصرف میکردند، طول تلومرهایشان معادل ۵ سال زیستی کمتر از سن بیولوژیکی افراد غیرقهوهنوش بود، حتی پس از کنترل عوامل تأثیرگذار مانند سن، جنسیت، قومیت، مصرف تنباکو، نوع بیماری روانی و درمان دارویی.
این مطالعه مشاهداتی است و بنابراین نمیتوان نتیجهگیری قطعی درباره رابطه علت و معلولی ارائه داد. پژوهشگران همچنین تأکید کردند که اطلاعاتی درباره عوامل مؤثر احتمالی از جمله نوع و زمان مصرف قهوه، میزان واقعی کافئین یا منابع دیگر نوشیدنیهای کافئیندار در دست نداشتند.
با این حال، پژوهشگران توضیح میدهند که توضیحات زیستشناختی معقولی برای یافتههایشان وجود دارد؛ از جمله ترکیبات آنتیاکسیدان و ضدالتهابی قوی موجود در قهوه است.
آنها توضیح میدهند: «تلومرها به شدت نسبت به استرس اکسیداتیو و التهاب حساس هستند، و این موضوع نشان میدهد که مصرف قهوه میتواند به حفظ سلولها کمک کند، به ویژه در جمعیتی که پاتوفیزیولوژی آنها ممکن است باعث تسریع روند پیری سلولی شود.»
قهوه در سراسر جهان محبوب است و در سالهای ۲۰۲۱–۲۰۲۲، حدود ۱۰.۵۶ میلیارد کیلوگرم قهوه در جهان مصرف شده است.
با این حال، پژوهشگران هشدار میدهند که مصرف بیش از حد روزانه قهوه ممکن است باعث آسیب سلولی و کوتاه شدن تلومرها از طریق تولید گونههای فعال اکسیژن شود و تأکید میکنند که سازمانهای بهداشتی بینالمللی مصرف کافئین را تا حداکثر ۴۰۰ میلیگرم در روز (حدود ۴ فنجان قهوه) محدود میکنند.
منبع خبر : news-medical.net
نظرات کاربران