در میان دوستان و خانواده افرادی که خودکشی میکنند، جملهای رایج است: «نمیدانستم».
در حالی که برخی از افرادی که خودکشی میکنند، پیش از آن سابقه اقدام به خودکشی دارند، حدود نیمی از کسانی که خودکشی میکنند هیچ نشانه مستندی از افکار یا رفتارهای خودکشی ندارند و هیچ اختلال روانی شناختهشدهای که با خطر خودکشی مرتبط باشد، مانند افسردگی، در آنها دیده نمیشود. آنها هیچ علامت واضح قبلی از در معرض خطر بودن ندارند.
یک مطالعه جدید ژنتیکی در دانشگاه یوتا نشان داده است که افراد این گروه از خودکشیهای غیرمنتظره تنها به دلیل دسترسی کمتر به خدمات روانپزشکی در معرض تشخیص بالینی قرار ندارند، بلکه عوامل خطر زمینهای آنها ممکن است اساساً متفاوت باشد.
این تحقیق نشان داد افرادی که بدون داشتن افکار یا رفتارهای خودکشی پیشین جان خود را از دست میدهند، نسبت به کسانی که پیشتر نشانههای هشداردهندهای از خودکشی داشتهاند، تشخیصهای روانپزشکی کمتری دارند و همچنین عوامل ژنتیکی زمینهای کمتری مرتبط با اختلالات روانی در آنها دیده میشود.
دکتر هیلاری کُن، استاد روانپزشکی در دانشکده پزشکی اسپنسر فاکس اکلس دانشگاه یوتا و نویسنده اول این مطالعه، میگوید: «افراد زیادی ممکن است در معرض خطر خودکشی باشند، اما مشکل فقط این نیست که متوجه افسردگی آنها نشدهایم؛ احتمالاً آنها واقعاً افسرده هم نیستند.»
وی ادامه میدهد: «این موضوع در گسترش دیدگاه ما نسبت به افرادی که ممکن است در معرض خطر باشند، اهمیت دارد. باید شروع کنیم به بررسی عوامل مؤثر بر خطر خودکشی از زاویههای متفاوت.»
نتایج این تحقیق که در نشریه JAMA Network Open منتشر شده است، باورهای رایج درباره خطر خودکشی را به چالش میکشد و راهکارهای جدیدی برای نجات جان افراد ارائه میدهد.
کشف خطر پنهان
تحقیقات قبلی نشان داده بود افرادی که بدون سابقه شناختهشده خودکشی جان خود را از دست میدهند، نسبت به کسانی که افکار یا رفتارهای خودکشی آنها مستند شده است، کمتر دچار تشخیصهای روانپزشکی مانند افسردگی هستند.
اما دلیل اصلی این تفاوت مشخص نبود. پژوهشگران گمان میکردند شاید این افراد بدون سابقه خودکشی شناختهشده، همچنان به همان اندازه افسرده یا مضطرب باشند و فقط تشخیص داده نشده باشند.
اما تیم دکتر کُن متوجه شد که این تصور درست نیست. آنها دریافتند که این گروه از افراد دارای عوامل ژنتیکی خطر متفاوتی نسبت به کسانی است که سابقه خودکشی شناختهشده دارند.
با تحلیل جامع دادههای ژنتیکی ناشناس بیش از ۲۷۰۰ نفر که خودکشی کرده بودند، پژوهشگران دریافتند افرادی که پیشتر نشانهای از خودکشی نداشتند، معمولاً عوامل ژنتیکی کمتری مرتبط با چندین اختلال روانی از جمله افسردگی اساسی، اضطراب، بیماری آلزایمر و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) دارند.
دادههای ژنتیکی همچنین نشان میدهند که این گروه، نسبت به جمعیت عمومی، احتمال بیشتری برای داشتن اختلالات خفیف مانند خلق افسرده یا روانرنجوری (نوروتیسیزم) ندارد. این یافتهها نشان میدهند که نگرش سنتی درباره کاهش خودکشی ممکن است نیازمند بازنگری باشد.
دکتر کُن توضیح میدهد: «یکی از اصول پیشگیری از خودکشی این بوده که فقط باید افراد را بهتر از نظر اختلالات مرتبط مانند افسردگی غربالگری کنیم.»
وی ادامه میدهد: «اگر افراد دارای آسیبپذیریهای زمینهای مشابه باشند، تلاشهای بیشتر در غربالگری میتواند بسیار مفید باشد. اما برای کسانی که واقعاً آسیبپذیریهای زمینهای متفاوتی دارند، افزایش این غربالگری ممکن است کمکی به آنها نکند.»
کمک به افرادی که بیشترین خطر خودکشی را دارند
شناسایی و درمان افرادی که در خطر «پنهان» خودکشی قرار دارند، محور اصلی تحقیقات آینده دکتر کون است. مطالعات پیشین با دادههای بالینی، ارتباط بالقوهای میان خطر خودکشی و اختلالات سختدرمان مانند درد مزمن نشان دادهاند.
دکتر کُن همچنین در حال بررسی تأثیر اختلالات جسمی دیگر، مانند التهاب و بیماریهای تنفسی، بر خطر خودکشی است. تحقیقات او همچنین بر ویژگیهایی متمرکز خواهد بود که ممکن است مقاومت در برابر خودکشی را تقویت کنند.
وی تأکید میکند که بهتنهایی، عوامل ژنتیکی مرتبط با خودکشی تأثیر بسیار کمی بر خطر دارند و هیچ ژن واحد یا ترکیبی از ژنها وجود ندارد که مستقیماً باعث خودکشی شود. زمینههای محیطی و اجتماعی نقش بسیار مهمی در خطر دارند و درک تعامل بین محیط و زیستشناسی زمینهای، برای شناسایی افرادی که در معرض خطر هستند، ضروری خواهد بود.
دکتر کُن میگوید: «امیدواریم پژوهش ما به شناسایی گروههای مختلف افراد در معرض خطر و همچنین زمینههایی که در آنها این ویژگیهای خطر اهمیت پیدا میکنند، کمک کند.»
او ادامه میدهد: «اگر افراد نوعی تشخیص بالینی داشته باشند که آنها را در شرایط محیطی خاص بسیار آسیبپذیر کند، ممکن است هرگز نگویند که افکار خودکشی دارند. امیدواریم تحقیقات ما بتواند ویژگیها و زمینههای مرتبط با خطر بالا را آشکار کند تا پزشکان بتوانند مراقبتهای مؤثرتر و دقیقتری ارائه دهند.»
بهبود شناسایی افراد در معرض خطر، به آنها کمک میکند تا مراقبتهای لازم را دریافت کنند.
پرسشهای کلیدی پاسخ داده شد:
سؤال: چرا برخی افراد که خودکشی میکنند هیچ نشانه هشداردهندهای پیش از آن نشان نمیدهند؟
پاسخ: آنها بهنظر میرسد که از نظر ژنتیکی و بالینی، اساساً با کسانی که سابقه شناختهشده خودکشی دارند، متفاوت باشند.
سؤال: تفاوت عوامل ژنتیکی آنها با گروههای معمول در معرض خطر خودکشی چیست؟
پاسخ: آنها عوامل ژنتیکی کمتری برای افسردگی، اضطراب، PTSD، بیماری آلزایمر و اختلالات مرتبط دارند.
سؤال: اهمیت این یافتهها برای تلاشهای پیشگیری چیست؟
پاسخ: این یافتهها نشان میدهد روشهای غربالگری فعلی مسیر متفاوتی به خودکشی را نادیده میگیرند و نیازمند راهکارهای جدید پیشگیری هستند.
منبع خبر : neurosciencenews.com
نظرات کاربران